ΛΙΜΝΕΣ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ
Στα 500 μέτρα υψόμετρο, στο βορειοανατολικό άκρο του δήμου Μυκηναίων βρίσκεται το δημοτικό διαμέρισμα Λιμνών. Έχει 920 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται ως επί το πλείστον με την κτηνοτροφία, μετά την εγκατάλειψη της καπνοκαλλιέργειαςΤο χωριό είναι ορεινό, γεμάτο πέτρα και ελάχιστο χώμα, το οποίο για να συγκρατηθεί και να μπορέσει να καλλιεργηθεί, οι κάτοικοι κατασκεύασαν αναβαθμίδες (πεζούλια).
αποψη τού χωριου από Ανατολικά
Αλλη αποψη τού Χωριού Από Ανατολικά
Οι Λίμνες στά ασπρα
Φωτογραφία τραβηγμένη απο τήν Παναγία
Φωτό Τραβηγμένη από τό Κουμουντούρο
Από τόν Πύργο
αποψη τού Χωριού τήν Δεκαετία τού 70
υπαρχουν πηγες για την υπαρξη του χωριου απο τά αρχαια χρόνια οπου η περιοχη μνημονευόταν ως Λιμναία
ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΟΝ ΣΧΕΤΙΚΟ ΧΑΡΤΗ
Το χωριό απέχει 124 χλμ. από την Αθήνα και συνδέεται οδικά με το Άργος (18 χλμ.) και με την Κόρινθο (35 χλμ.).
Κατά την διάρκεια της Α' Τουρκοκρατίας(1463 -1686), η περιοχή των Λιμνών ανήκε στο βιλαέτι (επαρχία) Κορίνθου . Οι Ενετοί που διαδέχθηκαν τους Τούρκους διατήρησαν την Τουρκική διαίρεση και απλά μετονόμασαν τα βιλαέτια σε "territorii". Το 1700, έχουμε απογραφή από τους Ενετούς (απογραφή Νένι), όπου κοντά στην περιοχή των Λιμνών αναφέρεται και η περιοχή Maculus golemi που πιθανόν να ήταν ένας μαχαλάς του σημερινού χωριού (δυτικά)
Κατά την Β' Τουρκοκρατία (1715- 1821), οι Τούρκοι διατήρησαν την παλαιά διοικητική διαίρεση και οι Λίμνες παρέμειναν στο βιλαέτι της Κορίνθου .
Το 1816, κατά τον Πουκεβίλ, οι Λίμνες έχουν 120 οικογένειες και όπως προαναφέραμε ανήκαν στο βιλαέτι της Κορίνθου (Πουκεβίλ: Voyage en Grece Τομ.V σελ.211-213 και Μ. Σακελαρίου : Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατία σελ. 101-102).
Ο πληθυσμός του χωριού μετά την Ελληνική επανάσταση είχε ως εξής: Το 1833, 738 κατ. και το 1879, 895 κατ. Μετά το 1912, όταν ιδρύθηκε η κοινότητα Λιμνών, ο πληθυσμός έχει ως εξής: Το 1920, 944 κατ., το 1928, 1354 κατ., το 1940, 1555 κατ., το 1951, 1408 κατ., το 1961, 1429 κατ., το 1971,1305 κατ., το 1981,1281 κατ., το 1991,1086 κατ. και το 2001, 920 κάτοικοι.
Οι Λιμνες αποτελούν κλασικό Αρβανιτοχώρι μέ ολα τα καλα καί κακά πού συνεπάγεται αυτό
Σήμερα τα αρβανίτικα μιλιούνται σέ καθημερινή βάση από ανθρώπους ανω τών 50 ετών ενω τήν καταλαβαίνουν κάι οι μικρότεροι
Πρός το παρόν ανεβάζω φωτο τής Πελλοπονήσου οπου μέ κόκκινο χρώμα φαίνονται οι περιοχές που μιλούσαν αρβανίτικα μετα τήν επάνασταση
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Μετά την επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωση από τους Τούρκους σχηματίσθηκαν οι πρώτοι ΔήμοιΤο χωριό μας αποτέλεσε μαζί με το ΜπερμπάτιΤον Δήμο Λιμναίας, [Λίμναις(738 κατ.), Μπερμπάτι (230 κατ.)] ο οποίος σχηματίσθηκε με το Β.Δ. της 28ης Απριλίου / 10 Μαΐου 1834 και με το Β.Δ. της 30ης Αυγούστου /11 Σεπτεμβρίου 1840, «Περί συγχωνεύσεως των δήμων της επαρχίας Αργους», κατατάχθηκε ως δήμος της επαρχίας Αργους στη Γ' Τάξη με πληθυσμό 968 κατοίκους και έδρα το χωριό Λίμνες. Πρώτος Δήμαρχος εξελέγη ο Μιγγολιός ( Λιμνιάτης )δήμος Λιμναίας συγχωνεύθηκε στο δήμο Ιναχίας, ο οποίος με τη νέα σύσταση του κατατάχθηκε στη Γ' τάξη με πληθυσμό 1531 κατοίκους και έδρα το χωριό Χώνικα. Με την ονομασία Δήμος ΙναχίαςΤο Β.Δ. της 23ης Δεκεμβρίου 1867 μετέφερε την έδρα του δήμου από το χωριό Χώνικα στο χωριό Μπερμπάτι.Με το Β.Δ. της 20ης Μαΐου 1871 ο δήμος Ιναχίας μετονομάσθηκε σε δήμο Προσυμναίων. Το όνομα του δήμου προήλθε από την αρχαία πόλη Πρόσυμνα, η οποία όφειλε το όνομα της στην τροφό της Ήρας και θυγατέρα του Αστερίωνα, Προσύμνη.ΕΜΒΛΗΜΑΤο έμβλημα (παγώνι με ανοιχτή την ουρά) του δήμου επέλεξε ο αρχαιολόγος Π. Ευστρατιάδης και καθορίστηκε με το Β.Δ. της 20ης Μαΐου 1871: [«... (ίνα) η σφραγίς του δήμου φέρη έμβλημα εν τω μέσω μεν «ταών έχοντα ανοικτή την ουρά του », γύρωθεν δετά λέξεις «δήμος Προσυμναίων»].Με το Β.Δ. της 17ης Μαρτίου 1875 η έδρα του δήμου Προσυμναίων, μεταφέρθηκε από το χωριό Μπερμπάτι στο χωριό Πασιά.Το Β.Δ. της 22ας Φεβρουαρίου 1877 μετέφερε την έδρα του δήμου από το χωριό Πασιά στο χωριό Μπερμπάτι.Ο δήμος Προσυμναίων κατατάχθηκε στη Β' τάξη, με πληθυσμό 2271 κατοίκους, με το Β.Δ. της 6ης Σεπτεμβρίου 1879.Στο συνολό τους (πλήν μιάς η δύο περιπτώσεων) οι Δήμαρχοι ησαν από τις Λίμνες παρόλο πού πολλές φορές το χωριό «κατέβαζε και δύο συνδυασμούς»Εκτός του Μιγγολιού ο οποίος ηταν ο Πρώτος Δήμαρχος κατόπιν εκλέγονταν Δήμαρχοι ,Παπαγεωργόπουλος ,Νώτης Παπαψωμάς (σε προσεχή αναρτηση θα αναφερθούμε αναλυτικότερα )
1912-1997
Το 1912 με το νόμο ΔΝΖ', η κυβέρνηση Βενιζέλου προχώρησε στη διοικητική διαίρεση της χώρας σε Δήμους και Κοινότητες. Ο δήμος Προσυμναίων και ο δήμος Μυκηνών καταργήθηκαν και τα χωριά που τους αποτελούσαν μέχρι τότε έγιναν ανεξάρτητες κοινότητες, που διατήρησαν τη φυσιογνωμία τους με μικρές αλλαγές μέχρι το 1997, οπότε και ψηφίσθηκε ο νόμος 2539 με τον οποίο αναδιαρθρώθηκε η δομή των πρωτοβάθμιων οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης (σχέδιο «Ιωάννης Καποδίστριας»).
Σύμφωνα με τον νόμο 2539 μέρος των κοινοτήτων που ανήκαν στον παλιό Δήμο Προσυμναίων μαζί με μέρος των κοινοτήτων που ανήκαν στον παλιό Δήμο Μυκηνών συγκρότησαν το Δήμο Μυκηναίων, ο οποίος σήμερα αποτελείται από τα δημοτικά διαμερίσματα:Λιμνών, Προσύμνης, Νέου Ηραίου (Χώνικας), Μοναστηρακίου Μυκηνών, Φιχτίων και Μπόρσα με πρώτο Δήμαρχο τον Παναγιώτη Γκορίτσα Από την Προσύμνη(Μπερμπάτι)ο οποίος εμεινε Δήμαρχος για 2 χρόνια καί κατόπιν παραιτηθηκε,στην συνέχεια για τα επόμενα 2 χρόνια εκλέχθηκε από τό Δημοτικό Συμβούλιο Ο Πετσέλης Χρήστος ,στίς εκλογές πού ακολούθησαν εκλέχθηκε ο Τσούμπας Γεώργιος Από τίς Λίμνες καί σήμερα ειναι ο Μαυρόγιαννης Επαμεινώνδας Από τό Νέο Ηραίο
Αναρτήθηκ
ε από
tasosvlahos
Πονεμένη Ιστορία το νερό στις Λίμνες
Σε αντίθεση με το το τι προδίδει το όνομα του χωριού ,το νερό ήταν σπάνιο φαινόμενο στις Λίμνες .
Οι λίγο μεγαλύτεροι θυμόμαστε ακόμη τα ασκιά πού έπαιρναν μαζί τους οι γονείς μας όταν πήγαιναν στις δουλειές τους.
Το λίγο νεράκι πού υπήρχε κυρίως από τα πηγάδια έπρεπε να φτάσει τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τα ζωντανά (αιγοπρόβατα και αλογομούλαρα)
Δεν μπορώ να ξεχάσω παιδιά 10 χρονών τότε ,και πηγαίναμε στο μεγάλο πηγάδι να ποτίσουμε τα ζώα ,ανεβαίναμε στό χείλος του πηγαδιού και με κουβάδες ανεβάζαμε το νερό και το χύναμε στις ποτίστρες να πιούν τα ζώα και επειδή συνήθως στο πηγάδι γινόταν χαμός από από κόσμο, πολλές φορές μπλέκονταν τα σχοινιά ,συχνοί ήσαν και οι καυγάδες για ένα κουβά νερό όταν το πηγάδι δεν είχε νερό
Το νερό για να πιούμε το κουβαλούσαμε σε τενεκέδες με τα γαιδουρομούλαρα από το πηγάδι στα σπίτια μας
Πάντως σε σχέση με αλλά γειτονικά χωριά (Αγιονόρι –Αγγελόκαστρο) ΟΙ λίμνες ήσαν σε καλύτερη μοίρα επειδή τα πηγάδια μας κρατούσαν νερό για περισσότερο διάστημα και σε μεγαλύτερη ποσότητα
Η κατάσταση καλυτέρεψε όταν την Δεκαετία του 1950 ο Γεώργιος Α Βλάχος (η Ντουμάτσας-Αδελφός του παππού μου ,για να ευλογήσουμε και λίγο τα γένια μας),πού είχε φύγει περίπου το 1920 από το χωριό για την Αμερική ,έβαλε μπρος ένα παράλογο σχέδιο- να φέρει νερό στο χωριό από την Τοποθεσία «Κολόνιτσα» οκτώ (8) χιλιόμετρα μακριά από το χωριό όπου υπήρχε επιφανειακό σχεδόν νερό κυρίως την άνοιξη και το χειμώνα και να το μεταφέρει στο χωριό ,με υδραγωγείο
Επειδή το κόστος του εγχειρήματος ήταν μεγάλο γύρισε όλη την Αμερική και οπου υπήρχε Λιμνιάτης του ζητούσε να συνεισφέρει για το σκοπό αυτό
Πολλοί θεώρησαν ότι τρελάθηκε ο συμπαθής Μπαρμπαγιώργης όμως σχεδόν όλοι κατέθεσαν τον οβολό τους ,άλλοι από το περίσσευμα άλλοι από το υστέρημα τους
Ηλθε λοιπόν στην Ελλάδα και ξεκίνησε την υλοποίηση του σχεδίου του ,έλα όμως πού βρήκε μπροστά του αντιμέτωπη την γραφειοκρατία του Ελληνικού κράτους, καθώς και τους διαφόρους επιτήδειους πού τον θεώρησαν «Αμερικανάκι» και έπεσαν δίπλα του να φάνε ,(χαρακτηριστικό είναι ότι δεν μπορούσε να εκτελωνίσει τις σωλήνες πού είχε φέρει από την Αμερική ) άλλοτε με απειλές(υπάρχουν Ιστορίες πού αναφέρουν ότι είχε απειλήσει Δημόσιο λειτουργό με πιστόλι) άλλοτε με παρακάλια κατάφερε να ξεκινήσει το έργο ,τώρα όμως είχε να αντιμετωπίσει την δυσπιστία των συγχωριανών του πού ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρούσαν ότι είχε τρελαθεί και δεν πήγαιναν να δουλέψουν εθελοντικά
Αποφασίστηκε να Δουλέψουν όλοι οι Λιμνιάτες στο έργο με προσωπική εργασία ,και πάλι όμως το έργο καθυστερούσε γιατί οι περισσότεροι δεν δούλευαν ,πήγαιναν και κορόιδευαν, τι σκέφτηκε λοιπόν ο πονηρός Ελληνοαμερικάνος ,χώρισε την απόσταση των οκτώ χιλιομέτρων σε αναλογία με τις οικογένειες του χωριού έτσι ώστε σε κάθε οικογένεια να αντιστοιχεί ένα μικρό κομμάτι του υδραγωγείου πού είχε καθοριστεί με κλήρωση και ήταν υποχρεωμένη να το φτιάξει, ήθελε σε 2 μέρες ήθελε σε 10 μήνες ,ετσι λοιπόν σε χρόνο ρεκόρ κινητοποιήθηκαν γυναίκες παιδιά και κάθε οικογένεια έκανε το τμήμα πού τις αναλογούσε ώστε να τελειώνουν γρηγορότερα με τις μπανταβομάρες τού Αμερικάνου
Σταματώ εδώ για τον Μπαρμπαγιωργη τον Αμερικάνο για τον οποίο θα κάνω ειδική αναφορά αργότερα
Έγιναν λοιπόν τα υδραγωγεία έως και μέσα στο χωριό σε διάφορα σημεία οπού τοποθετήθηκαν βρύσες και πολύ αργότερα έγινε και το εσωτερικό δίκτυο του χωριού
Το νερό από την Κολόνιτσα ήταν αρκετό για το χειμώνα και τούς πρώτους μήνες τής άνοιξης το καλοκαίρι όμως δεν έφτανε ,ο εκάστοτε υδρονομέας έδινε το νερό ανά γειτονιές σε αναλογία 1-2 ώρες την εβδομάδα
Πάντως με αυτά και αυτά ψιλουποφερόταν η κατάσταση ,μεγαλώσαμε πίνοντας νερό από το πηγάδι και δεν επάθαμε τίποτα
Το 1982 πάλι με έρανο αλλά μόνο στο χωριό μας (με πρωτεργάτες τον πατέρα μου Χρ Βλάχο πού είχε ζηλέψει την δόξα του θείου του και τους Στάρφα Δημήτριο Πότο Λουκά ,Χρ παπαιωνανου χρ Κακούρο ) χτυπήθηκε η πρώτη επιτυχής Γεώτρηση στην άκρη του χωριού περιοχή «Κουρούπι» πού απέδωσε γύρω στα είκοσι(20) κυβικά νερό στο χωριό, τότε είδαμε και εμείς οι καημένοι ντουζιέρες,μπανιέρες νιπτήρες και άλλες πολυτέλειες
Από τότε έγιναν και άλλες Γεωτρήσεις άλλες επιτυχείς («στο Βαθύκι») άλλες ανεπιτυχείς είτε από την Κοινότητα Λιμνών είτε από την Εκκλησία- της Εκκλησίας ήταν επιτυχής η γεώτρηση στο βαθύκι- του χωριού μας την ΥΠΑΠΑΝΤΗ ( βλέπετε μιλάω να σαν να είναι φυσικό πρόσωπο) πού οφείλουμε να το ομολογήσουμε πάντα σκεκόταν δίπλα στα προβλήματα του χωριού και η κατάσταση έγινε ακόμη καλύτερη χωρίς να έχουν λυθεί όλα τα προβλήματα μίας και το νερό ήταν ακόμη λιγοστό ,οι ανάγκες μεγαλύτερες ,ενώ εμφανίστηκε και το φαινόμενο ποτίσματος καπνού στα γιούρτια
Πέρσι έγινε άλλη μια γεώτρηση στην Περιοχή «ρίζα-μπότιζα»η η οποία δόθηκε για χρήση του χωριού και εκτιμάται ότι έχει πάνω από 50 κυβικά κυβικά νερό
